وَ ذَرْنِي وَ الْمُكَذِّبِينَ أُولِي النَّعْمَةِ وَ مَهِّلْهُمْ قَلِيلًا و كار اين تكذيب كنندگان را به من واگذار كه خداوندان ناز و نعمتند ، و اندكى ايشان را مهلت ده . » يعنى مترفانى كه با رسالت و فرستادگى از جانب خدا معارضه مىكنند ، و آيات خدا را دروغ مىشمارند . و از كلمه « ذرنى » تهديد و وعيد افاده مىشود ، به همان گونه كه نعم الوكيل اشاره به معنى توكل دارد ، بدان سان كه شايسته مؤمن چنان است كه در عين شكيبا بودن بر آنچه دشمنان درباره او مىگويند ، از اين امر اطمينان و آرامش خاطر كامل داشته باشد كه بردبارى او بى حاصل نمىماند ، و آن كس كه بر او توكل كرده است سرانجام حق را به حقدار خواهد رساند . و شايد يادآورى از نعمت ايشان نشانه‌اى از آن باشد كه عذابى كه به ايشان خواهد رسيد ، شامل تغيير حالت متنعم بودن ايشان نيز هست ، و صاحب الميزان به اين مطلب اشاره كرده و گفته است : جمع كردن توصيف آنان به « مكذّبين » با توصيف به « أولى النّعمة » اشاره به علتى است كه آنان را به عذاب تهديد مىكند ، چه تكذيب ايشان از دعوت الاهى ، در حالى كه خود متنعم به نعمت پروردگارشانند ، كفران نعمت ايشان است ، و سزاى كفران نعمت سلب آن است و مبدل شدن آن به نقمت و انتقام و مجازات . « 51 » / 32 هر اندازه زمان صبر به تصور مؤمنان دراز شود ، و اتراف مكذبان و نعيم ايشان امتداد يابد ، باز هم در مقايسه با معادله حقيقى زمان در نزد خداوند متعال كوتاه است ، بلكه عملا نيز چنين است ، و آن كس كه به مطالعه در تاريخ مبارزه ميان حق و باطل بپردازد ، به اين سنّت الاهى اعتقاد راسخ پيدا مىكند . عايشه مىگويد : هنگامى كه اين آيه نازل شد ، چندان زمان پس از آن نگذشت كه جنگ بدر « 52 » پيش آمد كه در آن مشركان خوار و ذليل شدند ؛ و قولى آن است كه اين آيه

--> ( 51 ) - الميزان ، ج 20 ، ص 67 . ( 52 ) - الدر المنثور ، ج 6 ، ص 279 .